egër

Klasifikimi: mb, kund, fig, em, as

1. kund
   égër (i, e)
   • ▸ që rron i lirë në kushte natyrore, që nuk është zbutur nga njeriu (për kafshët); që mbin e rritet në natyrë vetiu (për bimët); i butë: dhi e egër; #dardhë (mollë) e egër; trëndafil i egër; lëpjetë e egër; / gjymtyrë e dytë e emërtimeve të pathjeshta të disa kafshëve e bimëve: #dac i egër (zool.); duhan i egër (bot.); #elb i egër (bot.); frashër i egër (bot.) gjel i egër (zool.); #kafe e egër (bot.); kumbull e egër (bot.); #kungull i egër (bot.); mace e egër (zool.); #thanë e egër (bot.).
     Shiko gjithashtu: #dardhë, #dac, #elb, #kafe, #kungull, #thanë
   • ▸ i ashpër e i papërmbajtur, i tillë që nuk i afrohesh dot (për një kafshë); i urtë: #mushkë e egër.
     Shiko gjithashtu: #mushkë
   • ▸ që është tërë male e shkëmbinj; i pabanuar, i shkretë; që punohet me vështirësi e jep fare pak prodhim (për një vend); i butë: #vise të egra; tokë e egër.
     Shiko gjithashtu: #vise
   • ▸ i ashpër (për motin, klimën etj.); i butë: dimër i egër.
   • ▸ shumë i fortë e i pakëndshëm (për duhanin, rakinë etj.); i butë: uthull e egër.
2. mb
   • ▸ i paqytetëruar; shumë i vrazhdë e i ashpër (për njerëz e fise); që është karakteristik për njerëz të tillë a për fise të tilla; parak: njeri i egër; fise të egra; zakone të egra.
3. fig
   • ▸ i përgjakshëm; i pamëshirshëm; çnjerëzor; shtazarak: luftë e egër; shfrytëzim i egër.
4. em, as, kund
   • ▸ si - (të), -it (të) egërsi në sjellje e në veprime; të butët: me të egër me egërsi, me të keq.