fúsh/ë,-a

Klasifikimi: f, sh, fig, fiz, filoz, muz, mb

1. f, sh
   fúsh/ë,-a -a(t)
   • ▸ vend i ulët, i rrafshët e i gjerë, pa male e pa #kodra: fusha e Myzeqesë (e Korçës); t’u bëftë mali fushë (ur.); fusha ka sy e mali (pylli, muri) ka veshë (fj. u.) kujdes, se ka mundësi të të shohin a të të dëgjojnë; ku është fushë, bëhet #breg (fj. u.) kurdoherë mund të dalin vështirësi e pengesa.
     Shiko gjithashtu: #kodra, #breg
   • ▸ copë toke e rrafshët dhe e kufizuar, që shërben për veprimtari sportive, ushtarake etj.: fushë futbolli (tenisi); fushë aeroplanësh.
   • ▸ shtresë toke me lëndë #xeherore ose me burime natyrore: fushë qymyrgurore (naftëmbajtëse).
     Shiko gjithashtu: #xeherore
   • ▸ pjesa e një pëlhure, e një #qilimi etj. me një ngjyrë, mbi të cilën qëndiset a endet diçka; pjesa e sipërme ose e përparme e diçkaje: fusha e qilimit; fusha e orës (e medaljes).
     Shiko gjithashtu: #qilimi
2. fig
   • ▸ vendi ku zhvillohen veprime luftarake a ku ndeshen dy kundërshtarë; shesh; pjesë e një veprimtarie shoqërore etj.; #lëmë: fusha e betejës; në fushën e nderit (lart.) në fushën e betejës; në fushën e mejdanit (vjet.); në fushën e shkencës (e arsimit); gjeti fushë të lirë (dikush) veproi lirisht, nuk e pengoi askush.
     Shiko gjithashtu: #lëmë
3. fiz, filoz
   • ▸ një nga trajtat kryesore të qenies së materies në hapësirë ose në një pjesë të saj, që nuk ka #masë prehjeje dhe që shfaqet në tipa të ndryshëm: fusha elektromagnetike; fusha e rëndesës; lënda dhe fusha.
     Shiko gjithashtu: #masë
4. muz
   • ▸ hapësirë midis dy vijave të pentagramit.
5. mb, fig
   • ▸ si i rrafshët; edhe i zbrazët, i zhveshur: vend fushë; e ka gojën fushë i kanë rënë të gjithë dhëmbët; e ka kokën fushë i kanë rënë flokët fare; është fushë nga #koka (nga mendtë) s’ka mend fare.
     Shiko gjithashtu: #koka