húnd/ë,-a

Klasifikimi: f, sh, gjeogr, det

1. f, sh
   húnd/ë,-a -ë(t)
   • ▸ pjesë e dalë e fytyrës, midis syve dhe gojës, te njerëzit e te kafshët, që shërben si organ për të nuhatur dhe për të marrë e për të nxjerrë frymën: vrimat e hundës; shami hundësh; shfryu hundët; para hundës së tij shumë afër, para syve të tij; të çan hundët të shpon hundët (një erë e keqe); (flet) me (në, nëpër) hundë (flet) jo qartë, #murmurit; (e pi) me hundë e pi shumë (një pije).
     Shiko gjithashtu: #murmurit
2. gjeogr
   • ▸ pjesë e bregut që zgjatet në det; #kep.
     Shiko gjithashtu: #kep
3. det
   • ▸ bashi i anijes ose i barkës.