▸ pjesë e trungut të një druri, bashkë me rrënjët, që mbetet në tokë pas prerjes; ; / copë , që përdoret për zjarr, për t’u ulur etj.: kërcu për të prerë mishin.
Shiko gjithashtu: ,
fig, mb
▸ edhe si njeri që ka mbetur vetëm, pa përkrahje e pa ndihmë; : mbeti kërcu, i gjori!.
Shiko gjithashtu:
mb, keq
▸ si edhe që rri si i ngrirë a si ; i paditur e i trashë nga mendja; kokëgdhe: plak kërcu.