shénj/ë,-a

Klasifikimi: f, sh, fig, etnogr

1. f, sh
   shénj/ë,-a -a(t)
   • ▸ njollë a gjurmë nga prekja ose nga shtypja e diçkaje; gjurmë në lëkurë nga një plagë, nga një goditje etj.; pullë, figurë etj. që bëhet me #bojë a me të prerë për ta dalluar: shenjë dalluese; shenjë gishtash; shenjat e #lisë.
     Shiko gjithashtu: #bojë, #lisë
   • ▸ pikë në fytyrë a në trup të njeriut, #nishan.
     Shiko gjithashtu: #nishan
   • ▸ vizë, figurë a një send për të treguar diçka; simbol: shenjat e bardha (të udhëve); shenjat e qarkullimit rrugor; shenjat e pikësimit (gjuh.); shenja grafike shkronjat, shifrat etj.
   • ▸ e dhënë, ngjarje, lëvizje etj. që tregon diçka; shfaqje e jashtme e diçkaje: shenjë e mirë (e keqe); shenjat e sëmundjes; në shenjë nderimi (mirënjohjeje, kujtimi, miqësie); njeri në shenjë (fig.) njeri që dallohet për aftësi, për merita të veçanta etj.; sipas shenjave me sa duket, sipas gjasave; ia bëri me shenjë.
   • ▸ pjesë e mishit të një #berri a të një shpendi.
     Shiko gjithashtu: #berri
   • ▸ #distinktiv.
     Shiko gjithashtu: #distinktiv
2. fig
   • ▸ sendi për të marrë vijën e shënjimit; edhe dikush a diçka që duhet qëlluar: e mban në shenjë ruhet prej dikujt; qëlloi (goditi) në shenjë kritikoi atë që duhej.
3. etnogr
   • ▸ dhuratat që këmbehen në një fejesë, #nishan: ktheu shenjën prishi fejesën.
     Shiko gjithashtu: #nishan