shteg,-u

Klasifikimi: m, sh, fig

1. m, sh
   shteg,-u shtígje(t)
   • ▸ vend i hapur në një gardh, në një mur etj., për të kaluar në anën tjetër; udhëz këmbësore në mal a nëpër pyll; vend i ngushtë ku zënë #pritë për të gjuajtur kafshët e egra ose për një vrasje: hap (zë) shtegun; shteg më shteg udhë e pa udhë, kudo; i njeh mirë shtigjet.
     Shiko gjithashtu: #pritë
   • ▸ vijë a e hapur nëpërmjet diçkaje, midis dy gjërave etj.; shtegth: shtegu i flokëve; shtegu i ballit.
   • ▸ udhë, udhëtim, rrugë: bëj shteg udhëtoj; kush s’ka shteg, s’ka mot të #lig (fj. u.) ai që përpiqet në jetë, nuk bie ngushtë e në vështirësi.
     Shiko gjithashtu: #lig
2. fig
   • ▸ udhë e vështirë dhe e panjohur për të arritur diçka; mënyrë e stërholluar për të dalë nga një gjendje e vështirë, rrugëdalje: ia di shtegun (shtigjet) e di zgjidhjen; i bëri shteg (dikujt) ia hapi udhën, nuk e pengoi; e nxori (e qiti) në shteg e gjeti zgjidhjen e diçkaje; i mbyll shtigjet pa #ferra nuk të afron asnjë mundësi tjetër zgjidhjeje; / pikë e dobët ku mund të goditet kundërshtari; rast i përshtatshëm për diçka: ia gjeti shtegun; ma pruri (punën) në shteg.
     Shiko gjithashtu: #ferra