vetmitár,-e

Klasifikimi: mb, poet, m, sh

1. m, sh
   vetmitár,-e i vetmuar; që rri a që jeton vetëm; që bëhet vetëm a në vetmi: shtëpi (pemë) vetmitare; njeri vetmitar; jetë vetmitare.
   • ▸ -, -i -ë(t) njeri i vetmuar; njeri që e ndien veten të huaj midis të tjerëve: shtëpia e vetmitarit; #brengë vetmitari.
     Shiko gjithashtu: #brengë