fund,-i

Klasifikimi: m, sh, kund, fig, bised

1. m, sh
   fund,-i -e(t)
   • ▸ pjesa e poshtme e një vendi të thelluar ose e një ene, e një arke, e një anieje etj.; diçka e paktë që ka mbetur në këtë pjesë; pjesa e poshtme mbi të cilën mbështetet diçka; vendi ku një gjymtyrë a një organ lidhet me trupin ose ku një degë lidhet me trungun; #rrëzë: fund #ranor (i detit); fundi i pusit; fundi i kazanit; fundi i arkës (i hambarit); fundi i murit (i shtyllës); fundi i krahut (i këmbës); ra (u zhyt) në fund; e preu lisin në fund; e piu me fund (deri në fund) e piu të gjithë; i nxori (i gjeti) fundin (një ene) e hëngri a e piu të gjithë ç’kishte në të; zuri fundin e barkut hëngri fare pak.
     Shiko gjithashtu: #rrëzë, #ranor
   • ▸ veshje e sipërme grash nga mesi e poshtë: fund me pala.
2. kund
   • ▸ caku ku mbaron diçka në hapësirë; pjesa në mbarim të kësaj hapësire; skaji më i largët; mbarim; krye, fillim: fundi i fushës (i vargmalit); fundi i rreshtit; fundi i cigares bishti i cigares; në fund të listës; fundi i romanit; pa anë e pa fund i pamatshëm.
   • ▸ caku ku mbaron diçka në kohë; pjesa e kohës që lidhet me këtë cak; mbarim, përfundim; fillim: fundi i vitit (i muajit, i javës); fundi i lojës (i mbledhjes); i jap fund (diçkaje) e përfundoj, e kryej; më në fund si përfundim; tekefundit.
3. sh
   • ▸ -ra(t) mbeturina, #fundërrina: fundrat e duhanit.
     Shiko gjithashtu: #fundërrina
4. fig, bised
   • ▸ edhe vdekje: i erdhi fundi.